Gúmmískór

05/22/2022


Ég keypti mér gúmmískó í dag. 

Þegar ég eignaðist mína fyrstu svaf ég í þeim þá um nóttina. Mörg ár eru síðan en lítið hefur breyst.


Gangi ég hinn vafasama veg,

við mér blasi auðnuleysi og tóm,

villuför mín reynist rosaleg;

ég rata heim á mínum gúmmískóm.


Hnúkaþeyrinn yndisilm mér ber.

Ó, hve lyktar sætt mitt fagra blóm!

Varla nokkuð unaðslegra er

en ilmurinn af nýjum gúmmískóm.


Fæðan ýmis bragðast býsna vel,

bæði daðra kann við tungu og góm.

Kokkum þeim ég framtíð mína fel

sem fremja rétt úr steiktum gúmmískóm.


Allt á jörðu fær sinn fastaskammt,

fallvaltleikans mikla skapadóm.

Nánast heila eilífð á ég samt;

hið eina og sanna par af gúmmískóm.


Mörg mér hafa glatast jarðnesk gull,

græðgin í þau læsir sínum klóm.

Þar á móti hefnd mér hlotnast full

ef held ég mínum dyggu gúmmískóm.


Hugboð gjarnan inni í mér finn,

yfirskilvitlegan heyri róm:

"Góða leið þér veldu, vinur minn,

og vertu alltaf klæddur gúmmískóm!"


Mörg í okkar veröld villa á sér,

vilja sýnast bæði góð og fróm.

Þó er víst að flotta fólkið er

ei fótgangandi - nema á gúmmískóm.


Dásemd hrein er mér oft músíkin,

minni í heyrn ég skynja ljúfan óm.

Ævinlega af stemningu ég styn

sé stjáklað um á svörtum gúmmískóm.